<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-1"?>
<!-- RSS generated by GuppY v4.5.12 on 18/07/2009 * 21:49 -->
<rss version="2.0">
 <channel>
   <title>Aldea de Coro</title>
   <link>http://www.aldeadecoro.com/portal/</link>
   <description>Eiqu&#237; poder&#225; co&#241;ecer como viv&#237;an os ancareses de Lugo,a etnograf&#237;a da comarca,a forxa, a lareira, o mui&#241;o. A s&#250;a espl&#233;ndida natureza. Construcci&#243;ns de gran interese arquitect&#243;nico.&#193;s s&#250;as xentes tan acolledoras</description>
   <language>es</language>
   <docs>http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss</docs>
   <generator>GuppY v4.5.12</generator>
   <managingEditor>coro@aldeadecoro.com (Xacobe)</managingEditor>
   <webMaster>coro@aldeadecoro.com (Xacobe)</webMaster>
   <item>
     <title> - por Xacobe o 18/07/2009 * 21:49</title>
     <link>http://www.aldeadecoro.com/portal/news.php?lng=es&amp;pg=3061</link>
     <description> FB.init(&amp;quot;5366fd874e2eef5aaae801c3c51cb978&amp;quot;);Aldea de Coro on Facebook</description>
   </item>
   <item>
     <title>Visitade xa a nova p&#225;xina de Coro - por Xacobe o 09/05/2009 * 19:14</title>
     <link>http://www.aldeadecoro.com/portal/news.php?lng=es&amp;pg=3050</link>
     <description>Xa podedes visitar a nova p&#225;xina de Coro, e de paso tam&#233;n hai que rexistrarse como se fora unha nova p&#225;xina, dado que hai incompatibilidades entre os Xestores de Contido. L&#233;mbrovos que a nova a&#237;nda est&#225; en obras pero que se pode navegar sen problemas , e se os tedes &#233; cuesti&#243;n de escribirme para contalos e poder subsanalos. Conv&#237;dovos a que naveguedes por t&#243;dalas p&#225;xinas e se queredes tam&#233;n se pode engadir contidos, sempre e cando  se est&#233; rexistrado. Grazas a todos e xa me contaredes. Para ir s&#243; premer sobre a imaxe. Grazas.Xacobe</description>
   </item>
   <item>
     <title>Celeste e os cravos no 25 de Abril. Ana Sousa D&#237;as - por balonga o 25/04/2009 * 00:05</title>
     <link>http://www.aldeadecoro.com/portal/news.php?lng=es&amp;pg=3045</link>
     <description>Do que gostava agora era de voltar a ver aquele soldado que recebeu das m&#228;os dela o primeiro cravo e o colocou no cano da espingarda. Saber o que foi feito dele, rapaz moreno e t&#228;o jovem, uma cara que nunca esquecera.Celeste Martins Caeiro, 60 anos vividos sempre em Lisboa, vai esta noite pegar num cravo vermello e voltar como todos os anos ao Rossio, un sorriso t&#237;mido a recordar dentro as flores dquela manh&#228; luminosa.J&#225; contou a hist&#243;ria muitas vezes e continua a comover-se. No fim, diz simplesmente que foi tudo uma coincid&#234;ncia. &amp;quot;Mas uma coincid&#234;ncia bonita, n&#228;o acha? Porque afinal em vez de dar tiros as espingardas tinham flores.&amp;quot;A hist&#243;ria &#233; muito simples de contar. Celeste trabalhava no self-service do &amp;quot;Franjinhas&amp;quot;, que tinha sido inaugurado em 25 de Abril de 1973. Como era o anivers&#225;rio, o gerente comprou cravos vermelhos e brancos para oferecer a cada senhora que encontrase no restaurante, mas, com o movimento das tropas nas ruas resolveu fechar o porta: &amp;quot;Levem-me as flores para casa, &#233; escusado ficarem a murchar.&amp;quot;As colegas foram direitinhas para casa, Celeste meteu-se no metro para ir para o Chiado, onde ent&#228;o vivia num quarto que o inc&#234;ndio de 25 Agosto destruiu.Saiu no Rossio e deu de caras com os tanques. &amp;quot;O que est&#228;o aqui a fazer?&amp;quot;, perguntou ao primeiro soldado que encontrou. E ele respondeu que era uma revolu&#231;ao. &amp;quot;E desde que horas andam nesto?. E ele disse que desde as duas da manh&#228; e sem cigarros nem caf&#233;. E ela que n&#228;o fumava, mas que tinha uns cravos, deu-lhe um: &amp;quot;Tome-l&#225;&amp;quot; E ele p&#244;-lo logo no cano da espingarda, e ela ent&#228;o subiu a rua a oferecer flores e subiu para os tanques e s&#243; descansou </description>
   </item>
   <item>
     <title>Galicia en Buenos Aires por M.A.Fern&#225;n Vello - por balonga o 25/04/2009 * 00:01</title>
     <link>http://www.aldeadecoro.com/portal/news.php?lng=es&amp;pg=3044</link>
     <description>Galicia en Buenos Aires   MIGUEL ANXO FERN&#193;N VELLO  &#201; ben sabido que o Centro Galego de Buenos Aires foi fundado no ano 1907, mais xa antes, no 1905, un grupo de inmigrantes procedentes de Betanzos fundou a Casa que na actualidade se co&#241;ece como Asociaci&#243;n Galega Centro Betanzos de Buenos Aires. A min, chegado a Buenos Aires e salvando as distancias persoais, pasoume o mesmo que a Witold Gombrowicz: deixeime ir pola Avenida Costanera e respirei unha brisi&#241;a fresca, a fuxir un pouco do mesto sol amarmelado do outono. Despois fun con V&#237;ctor Freixanes, que co&#241;ece ben a cidade e ten unha certa vocaci&#243;n cultural porte&#241;a, a pasear pola praza de Maio para baixarmos despois pola r&#250;a Florida e acabar na praza San Mart&#237;n, no barrio de Retiro -obrigado descanso-, antes de nos dirixir &#225; Librar&#237;a El Ateneo, situada na Avenida Santa Fe e considerada unha das mellores librar&#237;as do mundo: 2.000 metros cadrados, m&#225;is de 200.000 libros e, o que semella un milagre de transmutaci&#243;n marabillosa, ocupando un local que foi no seu d&#237;a o teatro Grand Splendid, emblema do espect&#225;culo e da cultura na cidade porte&#241;a. En Buenos Aires, cidade que toca o meu esp&#237;rito con intensas notas de inexplic&#225;bel se&#241;ardade, fomos ver os murais de Colmeiro e de Luis Seoane existentes na cidade: e un fica conmovido diante da obra p&#250;blica de Seoane no Teatro San Mart&#237;n, de proporci&#243;ns extraordinarias (35 por 11 metros) e titulada O nacemento do teatro arxentino. Como dir&#237;a C&#233;sar Vallejo: &amp;quot;Es formidable&amp;quot;. Como tam&#233;n resulta formid&#225;bel e fondamente emotiva a presenza de Galicia no Caf&#233; Tortoni, fundado no ano 1858 e talvez un dos caf&#233;s m&#225;is fermosos e cheos de historia de todo o planeta. Nas paredes do Tortoni atopamos homenaxes art&#237;sticas e fotogr&#225;ficas a Eduardo Blanco-Amor, Seoane e Arturo Cuadrado, xunto &#225;s de Lorca, Einstein ou Freud, que al&#237; tam&#233;n pararon no seu d&#237;a, e nunha vitrina especial Galicia ten o seu particular altar cultural: unha fotograf&#237;a de Ram&#243;n Caama&#241;o, o libro Galicia. Unha luz no Atl&#225;ntico, un exemplar da revista Grial e unha biograf&#237;a de Lorenzo Varela. </description>
   </item>
   <item>
     <title>O CODIGO DA VINCI GALEGO - por kikedevidal o 14/04/2009 * 13:49</title>
     <link>http://www.aldeadecoro.com/portal/news.php?lng=es&amp;pg=3039</link>
     <description>El C&#243;digo da Vinci de Mux&#237;a Copiado de &amp;quot;a nosa Galicia&amp;quot; ( COSTA DA MORTE )Para os que est&#233; interesados no CAMI&#209;O...de &amp;quot;PRISCILIANO DE COMPOSTELA&amp;quot;&#160;La mejor escultura rom&#225;nica gallega sobre el tema de la &#218;ltima Cena se puede ver en la puerta sur de la iglesia del antiguo monasterio de Moraime, en Mux&#237;a. Es obra de un singular maestro de origen franc&#233;s y c&#225;taro, que beb&#237;a en las mismas fuentes que Leonardo cuando pint&#243; su famoso cuadro sobre el mismo asunto. Las dos obras son hermanas, siguen una misma filiaci&#243;n e inspiraci&#243;n. Esta es una de las conclusiones de un estudio sobre el tramo final del camino jacobeo a Fisterra y Mux&#237;a del escritor Rafael Lema que se distribuye en siete paises de habla hispana por la editorial madrile&#241;a Edaf. La puerta sur de Moraime y su hermana gemela, la de Santiago de Cereixo, fueron esculpidas por un mismo maestro, un taller itinerante llegado de tierras vascas o francesas, en torno al 1.200, de una regi&#243;n entonces bajo la herej&#237;a c&#225;tara. Este maestro al servicio de los benedictinos y de sus mecenas, la casa condal de Traba (templarios y cruzados) dej&#243; el mismo mensaje en la Costa da Morte que recibi&#243; Leonardo cuando vivi&#243; en el sur de Francia y pint&#243; su famoso cuadro. Seg&#250;n el autor, la base te&#243;rica es un evangelio ap&#243;crifo c&#225;taro, La Cena Secreta, o Interrogatio Iohannis. Pertenece a los herejes bogomilos, pero los c&#225;taros franceses e italianos lo ten&#237;an como b&#225;sico, llam&#225;ndolo &amp;quot;el secreto&amp;quot;.. Del mismo modo, La Ultima Cena de este monasterio sigue las pautas de la famosa obra del genio italiano, como parte de una corriente filos&#243;fica que lleg&#243; al Renacimiento. Para Lema &amp;quot;no hay mejor libro para interpretar el sentido de esta obra, un texto c&#225;taro que nos dice que la cena que todos conocemos, la que pint&#243; Leonardo, es tan s&#243;lo una especie de imagen temporal. Palabra a palabra, maestros canteros vascones, de ascendencia francesa, vertieron las l&#237;neas en el granito gallego, tras dejar su marca de autor en Cantabria y Palencia&amp;quot;. Las bases de la tradici&#243;n c&#225;tara en donde beb&#237;a el maestro de Vinci dec&#237;an que Cristo era hombre, no Dios. En la mesa no hay cordero, alimento tradicional de la Pascua jud&#237;a, sino los alimentos permitidos por la fe c&#225;tara: pan, vino, pescado, naranjas, sal y agua. No aparece el c&#225;liz, el Santo Grial. Ni la eucarist&#237;a. Juan ten&#237;a rostro de mujer, era una figura menuda, sensual. Seis ap&#243;stoles se&#241;alan o miran a Cristo, tres en un extremo de la mesa, tres en otro. Otros seis son activos en el centro, andan en l&#237;os, alzan la voz; y uno, Pedro, esgrime amenazante un cuchillo.Las dos cenas cuentan con muchos puntos en com&#250;n, seg&#250;n el estudio . Dice el autor que &amp;quot; en la de Moraime son seis los ap&#243;stoles que comparten viandas con el Mes&#237;as, los seis sin nimbo. Cristo si lo tiene, pero no posee ni c&#225;liz ni eucarist&#237;a. Cristo para los c&#225;taros no estaba &amp;quot;mordido por el mal&amp;quot;. Esta puerta es para los expertos una exaltaci&#243;n de la eucarist&#237;a, del misterio eucar&#237;stico; sin eucarist&#237;a en la mano del Mes&#237;as. Lo normal es que el Salvador la mostrase elevada al mundo, en se&#241;al de comuni&#243;n pascual. Tampoco hay cordero en la cena, y lo que vemos son &amp;quot;cuncas&amp;quot; para el agua y el vino, pan y un trozo blanco como la sal. Lo m&#225;s curioso, es que el ap&#243;stol del extremo de la mesa, a la izquierda del Salvador, tiene una fruta redonda con gajos y una estrella, como una naranja. Son los componentes de la cena c&#225;tara, de la de Leonardo, en dodne se com&#237;a anguila con naranja. Adem&#225;s, es conocida una leyenda de tierras c&#225;taras sobre la descendencia de Cristo Maria Magdalena, y la l&#237;nea de sangre real salida de esta uni&#243;n. En la puerta sur de Moraime, en los fustes de los dos pilares centrales, el boaz y el jaquin del Templo, aparecen en uno el zig-zag de origen saj&#243;n, las lineas ^^ que marcan el car&#225;cter femenino y el masculino que forman en su uni&#243;n el sello de Salom&#243;n, la estrella de David. El s&#237;mbolo de Venus y de lo sagrado femenino. En otro fuste, nada menos que la flor de lis, marca de origen de los canteros que trabajaron en Moraime, y se&#241;al de la linea sagrada, la sangre real, el Santo Grial, S&#225;ngreal.Cristo en el t&#237;mpano, contra la verdad oculta, levanta los dos dedos, se&#241;alando sus dos naturalezas, se&#241;al que los inquisidores, a&#241;os despu&#233;s de la obra obligaban a hacer a los herejes c&#225;taros en los juicios.</description>
   </item>
 </channel>
</rss>
